Heel de tijd dat klote voetbal de ene pot nog gaarder dan de ander. Maar ja je kijkt toch want ja, hoe loopt het af met de puntjes? Je hebt geen moment rust meer.
opstaan, werken, voetbal, slapen
opstaan, werken, voetbal, slapen
opstaan, werken, voetbal, slapen
Helemaal geen ene reet aan en hartstikke vermoeiend. Wat een KUT-EK. Er gebeurd geen reet. Waar blijft die eerste terechte doodsschop? De zwaffel in het gezicht? Sylvana Simons en Willeke Alberti als vrouwelijk scheidsrechters duo? Er is zelfs nog geen bondcoachs die zich debiel gedraagt!
Het is wel duidelijk, de werkelijkheid kan weer totaal niet op tegen alle verwachtingen die wij als dromers en visionairs onterecht op de brei van gemiddeldheid hadden geprojecteerd. In feite kan niemand daar ook echt iets aan doen. Behalve de betrokkenen dan en de mediatrainers die De Boer er voorlopig van weerhouden zijn innerlijke parfum met ons te delen tijdens hetgeen wat toch echt een pers-conferentie heet.
Toch is het dan wel even genieten in de relatieve rust tussen nu en zaterdag wanneer de kwartfinales van start gaan. Uiteraard wordt dat een gigantisch spektakel! Alle remmen gaan los, de dood of de gladiolen, er op of eronder, voetbal is oorlog!
Maar goed nu even niet… gewoon even een kopje thee maken. Uit het raam kijken en luisteren naar dat vogeltje. Dat vogeltje met zijn gefluit! De Coulina onder de vogels, de Bjorn Kuipers van de gevleugelden, de Frappart onder de koolmeezen. Het zet je op een spoor van gedachten, over dat onterecht goedgekeurde doelpunt, die goal van Belgie of toch die penalty van Frankrijk, over de vrouwelijke scheidsrechters en de hype van het toernooi….en voor je het weet giert de ardrenaline weer door je lijf. Het is een rollercoaster…
Even rust is dus wel lekker, maar ook gewoon even iets anders dan dat voetbal en de groene broek. Je gedachten dwalen al gauw weer af naar het pianospel van de buurjongen wat met de wind mee over de schutting waait. Wat kan die jongen spelen, wat een passie, wat een gevoel….de souplesse, het doorzettingsvermogen!!! Het lijkt Christiano Ronaldo wel!!! Die met zijn verlepte kutkop weergaloos maar onnavolgbaar een spoor van simultaan kotsen produceert dwars door alle Europeese huiskamers. In je hoofd ontstaan beelden van hoe in de halve finale, de nop onder de schoen van Nathan Aké, de rechter teelbal van Christiano zal perforeren en voor altijd een traan zal achter laten bij elke geforceerde gilmlach op het gezicht van de Portugeese vedette….
He, gaat het nog wel met je?
Langzaam wordt het je duidelijk, er is geen uitweg…. er is geen rust… er is enkel de alom aanwezige potentie om strak en groen te zien. Je ademt het, je kijkt er naar, je vreet het op en schijt het uit. Er is geen ontsnappen aan!
En dus lieve mensen rest je maar één ding, en dat is je onderdompelen in volledige overgave.
De overgave aan de ondragelijke strakheid en groenheid van het bestaan.
Geniet ervan!